تفاوت بین محافظ دهان بوکسورهای آماتور و حرفه‌ای چیست؟

استانداردهای نظارتی و الزامات نهادهای ناظر در زمینه محافظ دهان بوکس

گواهینامه‌های WAKO، FDA و CE: چگونه انطباق با استانداردها بر طراحی محافظ دهان بوکس تأثیر می‌گذارد

استانداردهای نظارتی بر محافظ‌های دهان به‌طور قابل‌توجهی تعیین‌کننده‌ی ایمنی، کارایی و جذابیت بصری این ابزارهای حفاظتی برای دهان در بوکس هستند. در ایالات متحده آمریکا، محافظ دهان توسط اداره‌ی غذا و دارو (FDA) به‌عنوان تجهیزات پزشکی ردهٔ یک طبقه‌بندی شده است. این بدین معناست که سازنده باید اطمینان حاصل کند که این محصول تحت هیچ شرایطی با تماس با بدن باعث آسیب نخواهد شد و همچنین می‌تواند ضربه‌ها را بدون ترک خوردن یا تجزیه‌شدن تحمل کند. در اروپا، سازنده موظف است الزامات مقررات ابزارهای پزشکی را رعایت کرده و علامت CE را اخذ نماید. این امر معمولاً چالش‌های متعددی را، به‌ویژه از نظر مواد قابل استفاده، ایجاد می‌کند؛ مثلاً بیسفنول A که در بسیاری از ابزارهای پزشکی به‌کار می‌رود اما می‌تواند بسیار مضر باشد. در نهایت، سازمان جهانی کاراته و بوکس (WAKO) که بیشتر مسابقات حرفه‌ای بوکس را کنترل می‌کند، الزام می‌کند که در تمام سطوح تماس پرخاشگرانه در مسابقات رقابتی، حداقل ۴ میلی‌متر ضخامت ماده وجود داشته باشد. این الزام با یافته‌های ادبیات علمی همخوانی دارد که نشان می‌دهد افزایش ضخامت ماده به‌طور چشمگیری بروز شکستن دندان‌ها را کاهش داده و آسیب‌های سر را از بین می‌برد. تمام این قوانین اجرایی چارچوبی را برای آنچه که یک محافظ دهان بوکس باید باشد، ایجاد می‌کنند.

تکنیک‌های لایه‌بندی — سیستم‌های فوم EVA با چگالی چندگانه که به‌صورت لایه‌ای ضربه را جذب می‌کنند، نه اینکه آن را به دندان‌ها یا جمجمه منتقل کنند.

انتخاب مواد — پلیمرهای پزشکی‌الگو، غیرسمی (با ترموپلاستیک‌های فاقد سیلیکون بر اساس استاندارد ISO 10993) که از عوامل ایجاد حساسیت و مواد قابل خروج جلوگیری می‌کنند.

طراحی ثبات — باله‌های لابیال و زبانی به‌صورت آناتومیکی شکل‌دهی شده‌اند تا ثباتی بدون چسب و بدون حجم اضافی فراهم کنند.

دستورالعمل‌های افراد غیرحرفه‌ای در مقابل حرفه‌ای‌ها: یکی از قوانین ایمنی محافظ دهان در جعبه

به‌طور کلی، مقررات اعمال‌شده بر بکس آماتور و حرفه‌ای از نظر نحوه‌ی تعادل‌بخشیدن بین کنترل ریسک و تشویق به استفاده از تجهیزات محافظتی با مشخصات استاندارد بالاتر، متفاوت هستند. در بخش‌های آماتور مانند اتحادیه‌ی بکس ایالات متحده‌ی آمریکا (USA Boxing)، برخی کنترل‌های کیفیت ساده‌سازی‌شده اجازهٔ استفاده از محافظ‌های دهانی نوع «جوشاندن و گاز گرفتن» (boil-and-bite) را می‌دهند، به‌شرط آنکه ضخامت آن‌ها حداقل ۳ میلی‌متر باشد، بدون توجه به کیفیت واقعی مواد تشکیل‌دهنده. اما در بکس حرفه‌ای قوانین بسیار سخت‌گیرانه‌تر است. نهادهای نظارتی از جمله شورای جهانی بکس (WBC)، فدراسیون بین‌المللی بکس (IBF) و بالاترین سطوح فدراسیون جهانی بکس آماتور (WAKO) از محافظ‌های دهانی خواستار آن هستند که توسط دندانپزشک به‌صورت انفرادی سفارشی‌سازی شوند، ضخامتی معادل ۵ میلی‌متر داشته باشند، در طول مسابقه به‌طور محکم روی دندان‌ها قرار گیرند و همراه با گواهی‌نامه‌هایی باشند که انطباق آن‌ها با سطوح مشخصی از مواد غیرآلرژن را اثبات کنند. این دو استاندارد چندین مسئلهٔ مهم را نشان می‌دهند، از جمله تفاوت واضح در کیفیت قطعات و مواد تشکیل‌دهندهٔ یک محافظ دهانی.

الزامات استاندارد آماتور استاندارد حرفه‌ای

ساخت سفارشی ایمپرشن دندانی خود-تطبیق‌پذیر

آزمون ضربه‌ای: پراکندگی نیروی ۱۵۰ PSI، پراکندگی نیروی بیش از ۳۰۰ PSI

بررسی‌های اجباری: بازرسی بصری قبل از مسابقه، آزمون‌های سالانه نقشه‌برداری فشار

علاوه بر این، استانداردهای حرفه‌ای استفاده از لایه‌های نانو ترموپلاستیک را الزامی می‌دانند که مطالعات بیومکانیکی نشان داده‌اند این لایه‌ها ۴۰ درصد انرژی جنبشی بیشتری را نسبت به EVA استاندارد جذب می‌کنند؛ این امر با اهداف کاهش خطر اصابت به مغز و دستورالعمل‌های «سر بالا» (Heads Up) مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) همسو است.

محافظ دهان برای بوکس: تناسب، ویژگی‌های سفارشی و عملکرد کاربردی

محافظ‌های دهان حرفه‌ای نوع «جوشاندن و گاز گرفتن» (Boil and Bite): محافظت، ثبات و قابلیت صحبت

بوکسورها با انتخاب بین محافظ‌های دهانی نوع «جوشاندن و گاز گرفتن» (boil and bite) و محافظ‌های دهانی حرفه‌ای روبرو هستند تا امنیت و قابلیت‌های عملکردی خود را در رینگ تعیین کنند. محافظ‌های دهانی نوع جوشاندن و گاز گرفتن توسط مصرف‌کننده قابل شکل‌دهی هستند، اما دارای عیوب اساسی متعددی می‌باشند. این محافظ‌ها معمولاً ضخامت نامساوی دارند، جذب ضربه‌ی ضعیفی از خود نشان می‌دهند، پوشش ناکافی از لثه‌ها را فراهم می‌کنند و تناسب مناسبی با آناتومی دهان ندارند. این عیوب منجر به افزایش خطر شکستن دندان‌ها و آسیب‌های ناشی از ضربات کوچک و تکراری می‌شوند. نظرسنجی‌ها نشان داده‌اند که اکثر بوکسورهای غیرحرفه‌ای در طول تمرینات، لغزش محافظ دهانی خود را در رینگ تجربه می‌کنند. همچنین این محافظ‌ها معمولاً دارای مواد اضافی هستند که باعث کدر و نامفهوم شدن گفتار می‌شوند و این امر ارائه‌ی دستورالعمل‌های کلامی توسط مربیان را در جلسات تمرینی دشوارتر می‌سازد.

وقتی به محافظ‌های دهان سفارشی اشاره می‌شود، فرآیند تولید آن‌ها با اسکن‌های دیجیتال یا ایجاد قالب‌های انطباقی از دهان مشتری آغاز می‌شود. این محافظ‌ها طوری طراحی شده‌اند که در حین مبارزات شدید جابه‌جا نشوند و در ۹۵ درصد مواقع در جای خود باقی بمانند. این محافظ‌ها از سه لایه تشکیل شده‌اند: لایه بیرونی از ماده‌ای سخت، لایه میانی جاذب ضربه و لایه داخلی از ماده‌ای نرم و باکیفیت. تحقیقات نشان داده است که طراحی محافظ‌های دهان باکیفیت، غلظت نیروی ضربه وارد بر فک را نسبت به محافظ‌های دهان با طراحی نامنظم تقریباً ۵۰ درصد کاهش می‌دهد. این طراحی از طریق تحقیقات آزمایشگاهی اثبات شده است. ویژگی منحصربه‌فرد این محافظ دهان این است که علاوه بر محافظت از دندان‌ها، مسیر تنفسی را نیز باز نگه می‌دارد تا ارتباط مؤثرتر و افزایش نرخ کار (عملکرد) را برای بهبود کلی عملکرد رقابتی تسهیل کند.

علم مواد و محافظت در برابر ضربه در محافظ‌های دهان برای بوکس

چگالی EVA، لایه‌بندی و ترموپلاستیک‌ها: طراحی محافظ‌های دهان برای بوکس با هدف جذب بهینه انرژی

اِی‌وی‌ای (اتیلن وینیل استات) همچنان استاندارد مواد مورد استفاده در ساخت محافظ‌های دهانی برای بوکس است. عملکرد حفاظتی آن به‌طور قابل‌توجهی به ساخت صحیح و چگالی ماده وابسته است. تحقیقات انجام‌شده دربارهٔ تأثیر مواد اِی‌وی‌ای با چگالی بالا (۸ پوند در فوت مکعب و بیشتر) در مقایسه با مواد با چگالی متوسط نشان داد که مواد اِی‌وی‌ای با چگالی بالا، نیروهای ضربه را تحت رویه‌های آزمون ASTM در سال ۲۰۲۲ تا ۶۰٪ کاهش می‌دهند. سازندگان می‌توانند با استفاده از چند مادهٔ مختلف اِی‌وی‌ای، بهبود قابل‌توجهی در عملکرد محصولات خود ایجاد کنند. به‌عنوان مثال، یک لایهٔ خارجی محافظتی که نیروهای ضربهٔ جانبی را پراکنده می‌کند، در ترکیب با یک لایهٔ داخلی که برای جذب و پراکنده‌کردن نیروهای برخورد بهینه‌سازی شده است، می‌تواند منجر به کاهش ۳۰ تا ۵۰ درصدی نیروهای ضربهٔ اوج شود. یافته‌های آزمایشگاهی که توسط بوشنیگ و همکارانش در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، اثرات افزایش عملکرد ناشی از فناوری لایه‌بندی چندماده‌ای را در مجلهٔ «بازتوانی دهانی» تأیید کرد.

مطالعه‌ای بر روی مواد جدید نشان می‌دهد که با ترکیب مناسبی از فناوری‌های چاپ سه‌بعدی، می‌توان الاستومرهای ترموپلاستیک را با شبکه‌های نفوذپذیر حاوی حفره‌های هوا ترکیب کرد و مواد سبک‌وزنی ایجاد کرد که توانایی جذب ۴۵ درصد انرژی بیشتری را دارند. از آنجا که این ریزساختارها در طول آزمون‌ها قادر به تحمل ضربات با سرعت بالا هستند، نفوذپذیری هوا دامنه‌ی گسترده‌تری از حرکت را فراهم می‌کند. برای رفع ناراحتی‌های ناشی از بیشتر تجهیزات محافظتی، این راه‌حل با افزودن هزینه‌ای اضافی ارائه شده است. در طول آزمون‌ها، این مواد نفوذپذیری هوا با جهت‌گیری بهتر و دامنه‌ی حرکتی گسترده‌تری نسبت به مواد قبلی نشان داده‌اند. در آزمون‌ها، تعداد ضربات با سرعت بالا بر روی این ماده افزایش یافته است. در ورزش بوکس، نبردهای رقابتی که با توالی سریع مشت‌ها مشخص می‌شوند، می‌توانند با استفاده از محافظ سر و محافظ دهان انجام شوند که لایه‌های محافظتی، تنفس‌پذیر و راحت‌تری نسبت به نمونه‌های پیشین فراهم می‌کنند.

بهینه‌سازی کاربردی در سه حوزه تمرین، مبارزه‌ی آموزشی (اسپارینگ) و رقابت در محافظ دهان بوکس

DTU در حال توسعه محافظ‌های دهانی برای بهینه‌سازی سناریوهای کاربردی مختلف در تمرینات، مبارزه‌های آموزشی و رقابت‌ها بوده است. این امر با در نظر گرفتن این واقعیت انجام شده که سناریوهای تمرینی مختلف، نیازمند انواع متفاوتی از محافظ‌های دهانی هستند. به عنوان مثال، در تمرینات فنی، یک محافظ دهانی آموزشی ساخته‌شده از ماده‌ای تنفس‌پذیر، بهترین گزینه برای این منظور است که به ورزشکار اجازه دهد در طول تمرین به‌طور کلامی با مربی و سایر ورزشکاران ارتباط برقرار کند. محافظ‌های دهانی نازک‌تر و سبک‌تر در سناریوهای تمرینی که شامل صحبت‌کردن و حرکت زیادی می‌شوند — مانند تمرینات افزایش استقامت — بهینه‌تر هستند. در مبارزه‌های آموزشی، سناریوهای تمرینی متفاوت‌اند. محافظ‌های دهانی ساخته‌شده از مواد متراکم‌تر، با ضخامت بیشتر و طراحی‌شده برای حفاظت تقویت‌شده دندان‌های جلویی بالایی، بهترین گزینه هستند. این محافظ‌ها برای جذب ضربات و محافظت از فک ورزشکار در برابر درد و ناراحتی ناشی از دوره‌های طولانی مبارزه طراحی شده‌اند. هیچ مربی‌ای تمایلی ندارد که ورزشکارش از محافظ دهانی‌ای استفاده کند که خودش را فشرده کرده و در طول دوره‌های مبارزه به تکه‌ای از فوم نرم و غیرقابل اعتماد تبدیل شود.

قوانین و عملکرد اصلی‌ترین ملاحظات در طول رقابت‌ها هستند. در فدراسیون جهانی کاراته ورزشی (WAKO)، استفاده از محافظ دهان با حداقل ضخامت ۳ تا ۴ میلی‌متر الزامی است، در حالی که رقابت‌کنندگان نخبه در WAKO صدها دلار هزینه می‌کنند تا محافظ‌های دهان سفارشی تهیه کنند که ضمن رعایت ضخامت مورد نیاز WAKO، از خستگی فک جلوگیری می‌کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که با افزایش خستگی ورزشکار، قدرت و سرعت ضربه‌زنی او ممکن است تا ۱۲ درصد کاهش یابد که این مقدار در یک رقابت حرفه‌ای بسیار قابل توجه است. به همین دلیل، استفاده از محافظ دهانی با طراحی سبک و بهینه‌شده برای ثبات و نگهداری مناسب، برای حفظ سطح انرژی و زمان واکنش در طول دوره‌های رقابتی اهمیت فراوانی دارد. محافظ دهانی طراحی‌شده برای تمرین باید در برابر استفاده شدید مقاوم باشد و قابلیت انطباق با تغییرات را داشته باشد.

رقابت‌های واقعی شامل تجهیزات مبارزه‌ای هستند که از موادی ساخته شده‌اند که در آزمایشگاه‌ها مورد آزمون قرار گرفته‌اند و بر اساس مشخصات خاصی طراحی و ساخته شده‌اند تا نیروی ضربه به‌صورت یکنواخت پخش شود و وزن آن حداقل باشد. حتی انتخاب محافظ‌های دهان نیز بستگی به سطح ضربه‌ای دارد که فعالیت ایجاد می‌کند. هیچ‌کس نمی‌خواهد به دلیل نازک و ضعیف بودن محافظ، در معرض حمله قرار گیرد. از سوی دیگر، محافظی بیش‌ازحد سنگین و متراکم که از نظر راحتی پوشیدن نامناسب باشد، نباید گزینه‌ای برای استفاده باشد. ورزشکاران نیازمند حفاظتی بهینه هستند تا بتوانند به بالاترین سطح رقابت‌پذیری دست یابند.

سوالات متداول

چه نهادهایی ایمنی محافظ‌های دهان در بوکس را تنظیم می‌کنند؟

در بوکس با محافظ دهان، نهادهای نظارتی ایمنی شامل سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) است که محافظ‌های دهان را به‌عنوان دستگاه‌های پزشکی سطح ۱ در نظر می‌گیرد، مقررات دستگاه‌های پزشکی اروپا که نیازمند علامت CE است و استانداردهای تعیین‌شده توسط فدراسیون جهانی کاراته و اتحادیه جهانی بوکس حرفه‌ای (WAKO) برای بوکس حرفه‌ای می‌باشند.

استاندارد حرفه‌ای محافظ‌های دهان در مقابل استاندارد نیمه‌حرفه‌ای چیست؟

استاندارد نیمه‌حرفه‌ای معمولاً کمتر سخت‌گیرانه است، زیرا اجازهٔ استفاده از محافظ‌های دهانی نوع «جوشاندن و گاز گرفتن» (boil-and-bite) و بازرسی‌های سطحی را می‌دهد. در مقابل، استاندارد حرفه‌ای توسط سازمان‌های WBC و IBF تعیین شده است و شامل دستورالعمل‌هایی است که محافظ‌های دهانی باکیفیت‌تری را الزامی می‌کند؛ محافظ‌هایی که از نظر ضربه‌پذیری آزمایش شده‌اند، به‌صورت سفارشی ساخته شده‌اند و مستندسازی شده‌اند تا نشان دهند غیرآلرژن هستند.

چرا محافظ‌های دهانی نوع «جوشاندن و گاز گرفتن» (boil-and-bite) نسبت به محافظ‌های سفارشی کمتر ترجیح داده می‌شوند؟

از نظر محافظت، راحتی و شدت مبارزه، محافظ‌های دهانی نوع «جوشاندن و گاز گرفتن» (boil-and-bite) قابل مقایسه با محافظ‌های سفارشی نیستند. در مبارزات فعال، محافظ‌های سفارشی بهتر در جای خود ثابت می‌مانند، امکان ارتباط‌گیری و جریان هوای مناسب را فراهم می‌کنند.

علم مواد چگونه در افزایش محافظت در برابر ضربه در محافظ‌های دهانی نقش دارد؟

محافظت در برابر ضربه و ایمنی محافظ‌های دهانی با نوآوری‌های حوزهٔ علم مواد بهبود یافته‌اند؛ از جمله استفاده از EVA (اتیلن وینیل استات) با چگالی بالا و الاستومرهای ترموپلاستیک مبتنی بر شبکه و فوم که با اضافه‌کردن وزن بسیار کم، پراکندگی نیروی ضربه و جذب انرژی را بهبود می‌بخشند.