ວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການໃຊ້ແທັງຄີມປົກປ້ອງປາກເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ສະບາຍຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກແມ່ນແນວໃດ?

ການວັດແທກຊ່ອງເຫງືອກ (gingival sulcus) ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການປ້ອງກັນບາດເຈັບເວລາຜະລິດຖາດທັນຕະກຳທີ່ເຂົ້າກັບຮ່າງກາຍ. ຖາດທັນຕະກຳທີ່ບໍ່ຖືກປັບແຕ່ງໃຫ້ເຂົ້າກັບບຸກຄົນຢ່າງເໝາະສົມຈະເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງທີ່ຫຼາຍເກີນໄປຕໍ່ເສັ້ນເຫງືອກ. ຖາດທັນຕະກຳທີ່ອອກແບບບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຖືກສອດເຂົ້າໄປເລິກເກີນໄປຈະເຮັດໃຫ້ເກີດວົງຈອນທີ່ບໍ່ດີ ໂດຍເຮັດໃຫ້ເຫງືອກເກີດການອັກເສບ ແລະ ສ່ວນເປືອກເອບີເທລຽມ (epithelium) ທີ່ປ້ອງກັນເກີດການຂູດຂີດຢ່າງຮຸນແຮງ. ມີເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເນື້ອເຍື່ອທາງຊີວະວິທະຍາ (biologic tissues) ທີ່ເມື່ອແຮງກົດຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອເກີນຄ່າການໄຫຼອອກຂອງເສັ້ນເລືອດຝອຍ (capillary outflow) ຂອງເນື້ອເຍື່ອນັ້ນ (ປະມານ 30 mmHg) ຈະເຮັດໃຫ້ການຫຼີ້ນເລືອດຢຸດນິ້ງ ແລະ ເນື້ອເຍື່ອຈະເກີດການຕາຍຢ່າງໄວວາ (necrosis). ການສຶກສາທາງທັນຕະກຳໄດ້ພິສູດແລ້ວວ່າ ຊ່ອງຫວ່າງນ້ອຍໆ ຢູ່ແຖວຂອບຂອງການບູຮານຟັນ (restorations) (ປະມານ 0.3 ມີລີແມັດເຕີ) ກໍພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມກົດດັນເພີ່ມຂຶ້ນໃນເນື້ອເຍື່ອທີ່ຢູ່ຕິດກັບຂອບດັ່ງກ່າວ. ຄວາມສົມໍ່າເສມອາດເກີດຈາກຄວາມກົດດັນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຄີຍເຄີຍ (irritation) ທີ່ຜູ້ປ່ວຍຮູ້ສຶກ.

ການຊອກຫາຕຳແໜ່ງທີ່ເໝາະສົມຂອງເສັ້ນແຖວ (margin) ເມື່ອເຮັດເຄື່ອງປົກປິດປາກ (mouth tray) ແມ່ນເປັນເລື່ອງຂອງການຊອກຫາຈຸດດຸນລະຫວ່າງການປິດຜົນຢ່າງດີຂອງເຄື່ອງປົກປິດປາກກັບເຄື່ອງປົກປິດ ແລະ ການເຫຼືອພື້ນທີ່ທີ່ພຽງພໍຂອງໂຄງສ້າງທາງຊີວະພາບເພື່ອໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອສາມາດເคลື່ອນໄຫວໄດ້. ທັນຕະສາສດອື່ນໆ ເສີນເສີນວ່າ ຕຳແໜ່ງທີ່ເໝາະສົມແມ່ນຢູ່ທີ່ຈຸດສູງສຸດຂອງເນື້ອເຍື່ອເຫຼືອ (gingival zenith). ຈຸດສູງສຸດນີ້ ແມ່ນຢູ່ທີ່ຈຸດທີ່ຟັນມີການຍືດຕົວອອກໄປທາງເນື້ອເຍື່ອເຫຼືອຫຼາຍທີ່ສຸດ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຕຳແໜ່ງຂອງເສັ້ນແຖວຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການປິດຜົນຢ່າງສົມບູນລອບໆຟັນ ແຕ່ຍັງຢູ່ເທິງເສັ້ນແຖວ. ເພື່ອໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອສາມາດເຄື່ອນໄຫວໄດ້ ແລະ ເກີດການບວມຂຶ້ນທາງປະລິມາດ ແລະ/ຫຼື ປະຕິບັດໆຫນ້າທີ່ (peri-tissue volumetric and/or functional swelling) ເນື່ອງຈາກການກັດ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງປາກ. ມີການແນະນຳໃຫ້ມີເສັ້ນແຖວທີ່ມີຄວາມກວ້າງ 2 ເຖິງ 3 ມີລີແມັດລະຫວ່າງດ້ານຂອງເຄື່ອງປົກປິດກັບເນື້ອເຍື່ອເຫຼືອ. ໃນກໍລະນີທີ່ເປັນການຄົ້ນຄວ້າ, ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເສັ້ນແຖວທີ່ຫ່າງຈາກເສັ້ນເນື້ອເຍື່ອເຫຼືອ 2.0 ເຖິງ 2.5 ມີລີແມັດ ສາມາດຫຼຸດຜ່ອນການອັກເສບໄດ້ 66% ເມື່ອທຽບກັບເຄື່ອງປົກປິດທີ່ພ້ອມກັບເນື້ອເຍື່ອເຫຼືອຢ່າງໃກ້ຊິດ. ນອກຈາກນີ້ ພື້ນທີ່ວ່າງນີ້ຍັງຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເຈັນຟັນ (whitening gel) ແລະ/ຫຼື ການປິ່ນປົວດ້ວຍຟລູໂອຣີນ (fluoride treatments) ຖືກກະຈາຍອອກ ແລະ ຮັກສາຄວາມກົດທີ່ຕ້ອງການໄວ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ເກີດຄວາມກົດທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ ຫຼື ຄວາມກົດທີ່ບໍ່ຕັ້ງໃຈຕໍ່ຖົງເນື້ອເຍື່ອເຫຼືອທີ່ບາງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງຟັນ.

ວິທີການໃສ່ถาດປາກຢ່າງຖືກຕ້ອງເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມກົດດັນຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກ

ຄູ່ມືແບບຂັ້ນຕອນເພື່ອໃສ່ถาດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການດັນ ແລະ ກົດເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກ

ເລີ່ມຕົ້ນການສອດຖ້າຍທາງປາກໂດຍການດຶງແກ້ວຂອງທ່ານໄປຂ້າງຫຼັງ ແລະ ຮັກສາໃຫ້ຖ້າຍຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບຮູບຮ່າງຂອງເສັ້ນທີ່ເປັນສ່ວນຂອງເຂົ້າຫາ. ຖ້າຍຄວນຈະສຳຜັດກັບຊີ້ນຂອງຟັນແລະສ່ວນຫຼັງຂອງຟັນທັງໝົດກ່ອນ, ຫຼັງຈາກນັ້ນໃຊ້ນິ້ວຫົວໃຈຂອງທ່ານເພື່ອຊີ້ນຳຖ້າຍ ໂດຍໃຫ້ຄວາມລະມັດລະວັງບໍ່ໃຫ້ສຳຜັດກັບເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກຖ້າຖ້າຍຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຕິດຕັ້ງຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ. ທ່ານຄວນສາມາດດັນຖ້າຍເຂົ້າໄປໄດ້ ແຕ່ການນີ້ບໍ່ຄວນໃຊ້ກຳລັງເກີນໄປເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການເຮັດໃຫ້ຜູ້ປ່ວຍຮູ້ສຶກບໍ່ສະດວກເກີນໄປ. ຖ້າມີການຕ້ານທາງເຊັ່ນ: ໃນເຂດຟັນກັດ (molar area), ວິທີທີ່ດີກວ່າ ແລະ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກເຈັບປວດນ້ອຍກວ່າ ແມ່ນການບິດຖ້າຍ ແທນທີ່ຈະດັນຖ້າຍເຂົ້າໄປ. ການໃຊ້ວິທີນີ້ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການເສຍດສ້າງ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອນຸ້ມນວນໃນປາກເຈັບປວດ. ໃນເຂດນີ້ເປັນພິເສດ, ການຄົ້ນຄວ້າດ້ານເຄື່ອງມືທີ່ໃຊ້ໃນການປູກຟັນ (prosthodontic mechanics) ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ມີການຫຼຸດລົງຂອງການບາດເຈັບຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອເຖິງ 75% ເມື່ອທຽບກັບວິທີການອື່ນໆທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມ. ການຈຳແນກຈຸດສຳຜັດທີ່ປອດໄພລະຫວ່າງເຂດກັດ (occlusal) ແລະ ເຂດເຫງືອກ (gingival): ສັນຍານທີ່ສະແດງວ່າມີການປິດຜົນຢ່າງດີ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ວັດສະດຸປິດຜົນ (fixative effect):

ຖ້າຍທີ່ຖືກຕິດຕັ້ງຢ່າງຖືກຕ້ອງຈະສະແດງເຖິງສາມສັນຍານທີ່ສາມາດສັງເກດໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ:

ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ເທົ່າທຽມກັນແລະບາງເປັນປົກກະຕິລະຫວ່າງถาດກັບແຖວເຫງືອກທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຫງືອກ ມີຄວາມກວ້າງ 0.5-1 ມີລີເມີເຕີ

ບໍ່ມີບໍລິເວນທີ່ເປັນສີຂາວຈືດ ຫຼື ສີແດງຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ເຫງືອກຕໍ່ກັບເນື້ອເຍື່ອຫຼັງຈາກວາງถาດໄວ້ເປັນເວລາ 30 ວິນາທີ

ການຢູ່ຕິດຕາມດ້ວຍການດູດອັນບໍ່ຮຸນແຮງເທົ່ານັ້ນ—ບໍ່ຕ້ອງກົດຢ່າງແຮງ.

ບໍລິເວນທີ່ມີຮ່ອຍພິມ ຫຼື ຮ່ອຍກົດລົງໃນເນື້ອເຍື່ອເກີດຈາກຖາດທີ່ຄັບເກີນໄປ ແລະ ຕ້ອງປັບວາງໃໝ່. ຄວາມສົມດຸນນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ມີຜົນກະທົບທາງການປິ່ນປົວ ໃນຂະນະທີ່ປ້ອງກັນເສັ້ນເລືອດໃນເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກຈາກຜົນກະທົບຂອງການຂາດເລືອດ.

ການຮັກສາສຸຂະພາບເຫງືອກດ້ວຍເຄື່ອງວາງໃນປາກທີ່ອີງໃສ່ຫຼັກຖານທາງວິທະຍາສາດ

ການປັບປຸງຜົນກະທົບທາງການປິ່ນປົວ ແລະ ລົດຕ່ຳສຸດຂອງການບາດເຈັບເລັກນ້ອຍຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອເປືອກ—ເວລາ ແລະ ຄວາມຖີ່

ການໃຊ້ถาດທີ່ໃຊ້ສຳລັບການປິ່ນປົວເຂົ້າໃນປາກອາດເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກ; ອີງຕາມການສຶກສາຈາກວາລະສານ Journal of Periodontal Research ໃນປີທີ່ຜ່ານມາ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອອັນເກີດຈາກການອັກເສບມີຄວາມຮ້າຍແຮງເປັນພິເສດສຳລັບຜູ້ທີ່ໃຊ້ถาດເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າສາມສິບນາທີ. ຜູ້ຊ່ຽວຊານສ່ວນຫຼາຍດ້ານການຟຟັ້ນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນ...... ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ດ້ວຍຄຳແນະນຳການໃຊ້ທີ່ຖືກຕ້ອງ. ສ່ວນຫຼາຍຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການຟຟັ້ນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນຟັນ...... ມີຄຳແນະນຳທີ່ເຂັ້ມງວດຫຼາຍໃນການຟຟັ້ນຟັນ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວບໍ່ຄວນເກີນສອງຄັ້ງຕໍ່ມື້, ແຕ່ລະຄັ້ງໃຊ້ເວລາ 20-30 ນາທີ. ຖ້າຕ້ອງການໃຊ້ໃນເວລານອນ, ຜູ້ໃຊ້ຄວນຮັບປະກັນວ່າຜະລິດຕະພັນດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກ FDA ເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການເກີດຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃນປາກ. ສະຫະພັນທັນຕະແພດອາເມລິກາ (American Dental Association) ມີຄຳແນະນຳເພີ່ມເຕີມເປັນພິເສດສຳລັບຜູ້ໃຊ້ອຸປະກອນດ້ານທັນຕະກຳເຫງືອກ.

ເວລາທີ່ໃຊ້ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ໃຊ້ໃນແຕ່ລະເຊີດ, ເຊິ່ງອາດຈະປ່ຽນແປງໄດ້ຕັ້ງແຕ່ 15-45 ນາທີ. ສິ່ງນີ້ຈະຂຶ້ນກັບເວລາທີ່ຕົວຢາໃຊ້ເວລາໃນການບັນລຸຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນສູງສຸດ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ການສຳຜັດກັບເຈັນ chlorhexidine ຈະຕ້ອງໃຊ້ເວລາໆນ້ອຍກວ່າ.

ທຸກໆວັນເປັນເວລາ 7-14 ມື້ (ຊ່ວງເວລານີ້ອາດຈະຕ້ອງເຮັດຊ້ຳອີກ) ແລ້ວຕໍ່ດ້ວຍເວລາທີ່ກຳນົດເພື່ອໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອຟື້ນຕົວ.

ຖ້າເນື້ອເຍື່ອເກີດມີສະພາບເປັນສີຊ້ຳ, ມີຄວາມອ່ອນໄຫວ, ຫຼື ມີການບວມ, ການຕິດຕາມຄວນຢຸດທັນທີ.

ການໃຊ້ອຸປະກອນເປັນເວລາສອງວັນ ແລ້ວພັກຈາກການໃຊ້ອຸປະກອນເປັນເວລາໜຶ່ງວັນເພື່ອເກັບຕົວຢ່າງນ້ຳລາຍໃນປາກດ້ວຍຕົວເອງ ແມ່ນວິທີທີ່ມີປະສິດທິຜົນທີ່ສຸດໃນການຫຼຸດຄວາມສ່ຽງຂອງການບາດເຈັບເລັກນອກຂອງເນື້ອເຍື່ອເຫງືອກ. ວິທີນີ້ຍັງຖືກແນະນຳໃຫ້ນຳໃຊ້ກັບທຸກໆການປິ່ນປົວທີ່ໃຊ້ถาດ. ການວັດແທກຄ່າ pH ຂອງນ້ຳລາຍຍັງເປັນປັດໄຈສ່ຽງທີ່ສຳຄັນ. ຖ້າທ່ານວັດແທກຄ່າ pH ແລ້ວພົບວ່າຕ່ຳກວ່າ 6.2, ຄວາມສ່ຽງຈະເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ການດູແລຊ່ອງປາກກ່ອນໃຊ້ອຸປະກອນ ແລະ ການຮັກສາถาດໃສ່ປາກເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການເຮັດໃຫ້ເກີດການເຄື່ອນໄຫວເພີ່ມເຕີມ

ການຈັດການສຸຂະພາບປາກກ່ອນທີ່ຈະໃສ່ເຄື່ອງປົກປ້ອງປາກຂອງທ່ານເຂົ້າໄປໃນປາກ ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍໃນການປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເຊື້ອຈຸລິນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການອັກເສບທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຈັບ. ເພື່ອປ້ອງກັນການເຈັບປ່ວຍເບື້ອງຕົ້ນ, ກະລຸນາຂັດແລະໃຊ້ເສັ້ນດີ່່າງຟັນເພື່ອຄວບຄຸມເຊື້ອຈຸລິນ. ພາກສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງອາຫານ ແລະ ເຊື້ອຈຸລິນ (ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດ) ຈະເກີດການລວມຕົວເປັນເຊື້ອຈຸລິນຢູ່ຕາມແລະໃນຊ່ອງຫວ່າງຂອງເສັ້ນເຫື່ອງຟັນຂອງທ່ານ. ນີ້ແມ່ນຂັ້ນຕອນຕ່າງໆ ເພື່ອຄວບຄຸມເຄື່ອງປົກປ້ອງປາກຂອງທ່ານເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການດູແລປະຈຳວັນ:

ທັນທີກ່ອນທີ່ຈະເກັບເຄື່ອງປົກປ້ອງປາກຂອງທ່ານ, ກະລຸນາຄວບຄຸມມັນຢ່າງລະອຽດດ້ວຍໄມ້ຂັດຟັນທີ່ມີເສັ້ນໃຍນຸ້ມ ແລະ ວັດຖຸທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການຂັດຂີ່. ສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ມີການລວມຕົວຂອງສານທີ່ເປັນເຫັດ (ເຊັ່ນ: ສານເຫັດທີ່ຕິດ) ໃນຊ່ອງຫວ່າງຕ່າງໆຂອງເຄື່ອງປົກປ້ອງປາກຂອງທ່ານ.

ໃຊ້ນ້ຳສົ້ມທີ່ເຈືອຈາງ (ເຊັ່ນ: ນ້ຳສົ້ມທີ່ເຈືອຈາງດ້ວຍນ້ຳ) ແຕ່ລະອາທິດເພື່ອຄວບຄຸມເຊື້ອຈຸລິນ, ເຊື້ອເຫັດ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ.

ແນ່ໃຈວ່າເຄື່ອງປົກປ້ອງປາກຂອງທ່ານແຫ້ງດີແລ້ວກ່ອນທີ່ຈະປິດໃສ່ກັບກ່ອງເກັບທີ່ແຫ້ງ (ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດເປັນສະຖານທີ່ທີ່ເຊື້ອຈຸລິນເຕີບໂຕ).

ທຸກໆເດືອນ, ກວດສອບถาດຂອງທ່ານເພື່ອເບິ່ງວ່າມີແຕກ, ບີບຕົວ, ຫຼືມີຮ່ອຍຂີດເລິກຫຼືບໍ່. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ດີເນື່ອງຈາກຈະເຮັດໃຫ້ອາຫານແລະເຊື້ອໄຂ້ເຫຼືອຢູ່ໃນຮ່ອຍແຕກເຫຼົ່ານີ້. ມັນຍັງຈະເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບເຫຼືອດ (ເຊິ່ງຈະ) ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມອັບສະຫຼາດ. ແທນຖາດຂອງທ່ານທຸກໆຫົກເດືອນ ຫຼື ທຸກໆປີ. ເນື່ອງຈາກວັດສະດຸເລີ່ມເສື່ອມຄຸນນະພາບ ແລະ ຄວາມບໍ່ຖືກສຸຂະລະນາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມາດໃນການປັບໃຫ້ຖາດເຂົ້າກັບຊ່ອງປາກຂອງທ່ານເສື່ອມຄຸນນະພາບ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຄີຍລ້າງຖາດປາກຂອງທ່ານເລີຍ, ທ່ານຈະເກີດຄວາມອັບສະຫຼາດ ແລະ ອັກເສບຂອງເນື້ອເຍື່ອພາຍໃນປາກໃນໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານ.

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ເປັນຫຍັງການວັດແທກຄວາມເລິກຂອງຮ່ອຍເຫຼືອດ (gingival sulcus) ຈຶ່ງສຳຄັນຕໍ່ການປັບຖາດທັນຕະກຳໃຫ້ເຂົ້າກັບຊ່ອງປາກ?

ເພື່ອປ້ອງກັນອັນຕະລາຍທີ່ເກີດຈາກຖາດທັນຕະກຳ, ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງວັດແທກໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ຖາດທີ່ບໍ່ເຂົ້າກັບຈະເຮັດໃຫ້ເກີດອັກເສບ ແລະ ອາດເຮັດໃຫ້ເກີດບາດເຈັບຕໍ່ເສັ້ນເຫຼືອດ, ເນື້ອເຍື່ອຈະຖືກດັນຂຶ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມອັບສະຫຼາດ.

ທ່ານຈະເຮັດແນວໃດເພື່ອໃຫ້ແຖວຂອບຂອງຖາດປາກນອນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ?

ຊ່ອງຫວ່າງດ້ານຂ້າງ (Margins) ຈະຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງເມື່ອถาດຖືກຈັດໃສ່ຢູ່ທີ່ຈຸດສູງສຸດຂອງເຫງືອກ (gingival zenith) ເພື່ອໃຫ້ถาດສຳຜັດກັບຟັນຢ່າງເຕັມທີ່ໂດຍບໍ່ສຳຜັດກັບເຫງືອກ, ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຕ້ອງຮັກສາຊ່ອງຫວ່າງ 2-3 ມມ.

ຫຍັງເປັນສິ່ງທີ່ບອກເຖິງວ່າຖາດໃນປາກຖືກຈັດໃສ່ຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ?

ຖາດຖືກຈັດໃສ່ຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງເມື່ອມີຊ່ອງຫວ່າງເລັກນ້ອຍທີ່ເທົ່າທຽມກັນແລະເປັນເສັ້ນດຽວກັນລະຫວ່າງແຖວຂອງຖາດ ແລະ ແຖວຂອງເຫງືອກ, ບໍ່ມີການເປັນສີເຫຼືອງ (blanching) ຢູ່ແຖວດັ່ງກ່າວ, ແລະ ບໍ່ມີການຈັບຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງຢ່າງເຂັ້ມແຂງດ້ວຍການດຶດດູດທີ່ເຂັ້ມ.

ຄວນໃຊ້ຖາດໃນປາກເປັນເວລາດົນປານໃດ ແລະ ບໍ່ບ່ອຍຄັ້ງ?

ການໃຊ້ຖາດໃນປາກຄວນເຮັດດ້ວຍການໃຊ້ເປັນເວລາສັ້ນໆ ຄື 15-45 ນາທີ ຄັ້ງດຽວຕໍ່ມື້ ໃນໄລຍະ 7-14 ມື້, ແລ້ວຈຶ່ງພັກການໃຊ້ເພື່ອປ້ອງກັນການບາດເຈັບເລັກນ້ອຍຂອງເຫງືອກ.

ຕ້ອງດູແລຖາດໃນປາກແນວໃດ?

ເພື່ອປ້ອງກັນການເຕີບໂຕຂອງຈຸລັງທີ່ເປັນອັນຕະລາຍເພີ່ມເຕີມ ແລະ ຮັກສາຄວາມເໝາະສົມຂອງການຈັດໃສ່ຖາດໃຫ້ຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຖາດໃນປາກຄວນຖືກລ້າງທຸກມື້, ຕາມດ້ວຍການທຳລາຍເຊື້ອເປັນປະຈຳທຸກອາທິດ, ແລະ ປ່ຽນໃໝ່ທຸກໆ 6-12 ເດືອນ.